endless writing

2009-01-19T04:51:00.000-08:00

"Be willing to lose a battle in order to win the war."

Wow. First post for 2009. 'Yung line d'yan sa taas, galing 'yan sa "Father's Instructions for Life" by H.J. Brown. At sa mga nakaraang araw, parang tagline na 'yan ng buhay ko.

Pasado ako sa mga kinuhanan ko ng Entrance Test- UST, DLSU, at UP. Siyempre masaya kasi sigurado nang magkacoleege ako. Pero magulo pa rin ang mga bagay-bagay.

Gusto ko talagang mag-Psychology bilang pre-Med course ko. Pero 'wag na raw ako mag-Med kasi magastos, kasi hindi practical, kasi blah, blah, blah. Kaya 'yun, puro Accountancy at Economics ang inplayan ko. Nagpatalo ako para masecure ang kinabukasan ko.

Ang masaklap pa, hindi naman talaga Med o Accountancy o Eco ang gusto ko. Pero ang bagay na 'yun, mas maraming "wag kasi.." at "sayang naman kung.." Haii. Ang laki pala ng talo ko.

At ngayon, may predicament (noun meaning.. uhm.. basta, predicament) na naman. Gusto na nilang pumasok ako ng La Salle, pero ayoko. UP lang talaga, lalo na ngayong pasado na ako. Tempting ang course ko sa La Salle, sayang talaga kapag binitawan ko, pero ayos na sigurong ipatalo ang laban na iyon-- para makapag-UP.

Buntong-hininga...

Bukod sa college life, may iba pa naman akong iniisip-- ikaw.

Wooshoo. Haha. Pero so true.

Magkikita pa kaya tayo pag-Graduate? Talaga bang hanggang dito na lang? Final answer?

Sabi ko pa naman noon, pagdating sa 'yo, hindi ako mauubusan ng dahilan. Totoo, dahil hanggang ngayon nand'yan pa rin sila. Siguro kulang pa. O nasobrahan na.

Buntong-hiniga ulit...

I know for myself that I was not mistaken when I fell for you. I know as well that I do not have the hand to draw the way things do.

I have tried this before, and I know that it's not easy. Nevertheless, I'll try to let you go. I'd rather lose you than lose myself.

Sa tingin ko kasi, makakasurvive ako kahit hindi kita kasama.

The Blogger's Comeback

2008-12-21T02:43:00.000-08:00

Dreams in a Hexagon

When we dream, we have this so-called dream cloud. In my case, as you can perfectly see, my dreams and thoughts are in a hexagon. Why? I don't really know. I guess I just don't feel like being in a cloud. Haha.

There. A new URL. It's not at all easy to remember but I hope that you store it in your memories anyway.

'Yun. Kahit na once in a blue moon ako magpost, salamat at nagbabasa pa rin kayo. Sana sa 2009 medyo mas madalas na ako magsulat sa blog na ito.

Wooshoo. Abangan niyo na lang ang pormal na pagbabalik ng blogger. Sa taong 2009 (exact date uncertain), may matinong post na kayong mababasa.

'Yun lang muna sa ngayon. Tulog muna ulit ako.

-disconnected-

2008-10-28T23:20:00.000-07:00

WHAT DAY IS IT?

Tuesday.. ah, hindi.. Wednesday na pala. Past 12 na e.

AND IN WHAT MONTH?

November na ba? Over naman, October pa rin.

THIS CLOCK NEVER SEEMED SO ALIVE.

6 pm tayo umalis 'di ba? Bakit 12 midnight na nasa bus pa tayo?

I CAN'T KEEP UP, AND I CAN'T BACK DOWN...

Tingnan mo 'yung mga sign o.

1. Bawal PUMARK dito. ('di ba dapat mag-park?)
2. We also RENT costumes for all occasion. ('di ba dapat sila 'yung nagpapaarkila? saka dapat may s 'yung occasion?)
3. RSMJ eatery (try mong sabihin nang paulit-ulit. RSMJ, RSMJ, RSMJ. potek, sasabihin mo bang, "kain tayo sa RSMJ", o kaya "sa RSMJ ko nabili 'yan, oo, 'yung RSMJ eatery" pinilit lang 'yung pangalan e.)

Bakit hindi umaandar 'yung bus?
Sige, gagawa na lang ako ng math project. Sa bus.

I'VE BEEN LOSING SO MUCH TIME.

6 pm kami umalis kina Munik. Dapat wala pang isang oras ang biyahe namin pero dahil sa malakas na pag-ulan, parang may pila ng NFA rice sa Blumentritt.

Bili muna tayo ng egg pie.

So 7 pm nag-LRT kami. Parang pila naman sa canteen.

Pagbaba ng R. Papa, walang pila. Sino ba naman ang pipila para magswimming sa waist-high na baha?

So punta ng Monumento. Daming tao, as usual. Tapos may pila sa sakayan ng jeep, parang pila sa NBI.

So lakad. Sa sakayan ng isa pang jeep, parang CAT ng limang section, sabay-sabay. Ang sergeant-- 'yung dispatcher.

So lakad sa hintayan ng bus. Kahit may sign that says BAWAL TUMAWID DITO
*sign of the cross* tumawid na kami in desparation. So nakasakay. 9 pm.

Hindi pa pala tapos ang lahat. Grabe 'yung kalsada. Hanggang sa maaabot ng malabo kong mata, may bus o trak, o private vehicle na nagsisiksikan sa bahang daanan. Kaya gumagalaw 'yung bus every ten minutes.

12 na nasa bus pa rin kami. Grabe, ang biyahe na 45 minutes lang dapat, naging six hours mahigit.

CAUSE IT'S YOU AND ME, AND ALL OF THE PEOPLE WITH NOTHING TO DO, NOTHING TO LOSE.

Haha. High school students, wala pa sa bahay ng hatinggabi.
Akala tuloy ng mga taong walang magawa, naggala lang kami.
Pero ang katotohanan ay gumawa kami ng project!
Grabe, life is so unfair.

2 O'CLOCK ako nakauwi. Di pa man kumakain ng dinner, bagsak na sa kama. PAGOD. TULOG.

zzzz.

2008-10-08T05:59:00.000-07:00

A POEM
by a writer

It’s hard to start a poem
When you do not know how to end it
But still you try and go on
Just to be called a poet

It’s harder to write a poem
When you write it for someone
But still you try and write on
Until the feeling is gone

And now here I am writing
Though I do not have a plan
Lately I haven’t been thinking
About writing for someone

But still I continue
The end is yet to come
‘Cause all I could think is you
Now, I really have to cram

I will make this short and fast
‘Cause I don’t have much to say
I don’t want to look back to the past
I just want you here to stay

I don’t want to tell my dreams
When I went to bed last night
‘Cause aside from butter creams
There was only you in sight

I won’t tell what I think
‘Cause there’s a lot in my head
Blue berries and strawberries pink
Plus apples green and red

See, I can’t even keep it straight
‘Cause I don’t want to write hoping
But hope, I do in private
And hope is what keeps me writing

In this poem I will not tell
The feeling I have for you
You know that very well
You just act like you never knew

Well then, why do I write?
I just can’t stop doing so
I’m still a writer and a girl tonight
Simply loving you so

turn off the lights now.
..disconnected..

2008-09-15T05:10:00.000-07:00

Alam mo ba 'yung Precious Hearts Romance?

Iyan na raw ang pinakamatinong publisher ng pocketbooks sa Pilipinas. Ayon 'yan sa isa kong kaibigan (pinili kong huwag na lang siyang pangalanan). Sabi rin niya, bagay raw ang mga sinusulat ko para sa publishing house na ito.

GRABE!!!

Medyo nagwala ako nang marining ko ito. Ilang oras akong tila tulala. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makaget over.

Nang magsimula kasi akong magsulat ng mga Filipino stories, 'yun din ang una kong napansin. Sinabi kong titigilan ko na ang pagsusulat gamit ang wikang Tagalog dahil nagmumukhang Filipino Romance novel (a.k.a. pocketbook). Pero hindi naman ako super galing sa English kaya nauwi rin ako sa dating gawi. Ganunman, sinikap kong ibahin ang style of writing para hindi magaya sa mga pocketbook na inaarkila for 5 pesos.

Hindi ko naman iniinsulto ang mga manunulat ng romance novels, lalo na ang mga manunulat ng Precious Hearts Romance. Ang punto ko lang, hindi ito ang pinapangarap ko sa buhay. Ang pangarap ko'y makita ang mga sinulat ko sa hiwalay na istante sa bookstore-- bilang ilan sa mga pinakamahuhusay na akda. Pangarap kong basahin ng mga kapwa ko kabataan ang mga sinusulat ko, hindi lamang para sila'y matuwa, kundi para makibahagi sa kanilang mga karanasan.

Sabi sa isang pelikula ("The Shortcut to Happiness"), hindi ko matandaan. Basta, it was something like, "Writing as a hobby is very different from writing as a profession." Hindi ko talaga feel ang Filipino romance novels, pero kung trabaho lang talaga 'yun, maiintindihan ko ang mga manunulat sa likod nito.

Sa huli, choice pa rin naman 'yan 'di ba? Kung trabaho mong magsulat, e 'di magsulat ka na parang hobby mo na rin ito. Pero kung may partikular na hinihingi ang trabaho, gawin mo, dahil mahirap na ang buhay sa mundo.

Ako, magsusulat lang ako kung anong gusto ko. Sa ngayon. Pero malay natin, pagdating ng panahon ay kailangan ko na ring sumunod sa guidelines at magsulat hanggang sa deadline. Baka maintindihan ko na rin ang writers ng Precious Hearts Romance.

2008-09-08T04:10:00.000-07:00

Sa totoo lang, 'di ko alam ang isusulat. Medyo magulo kasi ang araw na 'to. Alam niyo 'yun, kahit kalahating araw kang walang klase, ang dami pa ring nangyayari. Parang ewan.

Anyways, nagpapalipas lang talaga ako ng oras habang naghihintay. Ano bang pwedeng sabihin?

Alam niyo 'yung PIXAR film na WALL-E? Matagal ko na 'yung balak panuorin. Maganda raw kasi. Kaso wala akong kasama. Hanggang sa nagbiro na ako sa mga kaibigan ko na panunuorin ko lang 'yun pag siya ang kasama ko. Sino siya? Secret. Walang clue.

Obvious naman na imposible 'yung sinabi ko 'di ba? Parang tanga lang.

Tapos, ewan ko kung abnormal lang talaga ako o ano, parang manunuod na siya ng WALL-E na may kasamang iba. Wahaha.

Bakit ko naman naisip 'yun? Kasi, halos lahat ng nangyayari ay magkakaugnay. Parang lahat ng nangyayari ay iisa lang ang ibig sabihin. Sinusubukan ko lang naman ang aking logical thinking--hindi pa ako sigurado.

Gusto kong magtanong, pero baka mali ako. E 'di napatunayang may topak lang talaga ako. Kaso paano kung tama ako? E 'di mas malala. Mas masakit. Mas masaklap. Woot. Ang emo.

Pero ayos lang. Some things aren't really meant to be . Things happen for a reason. There are better things in life. Life has to go on. Life is short and time is gold. Live life to the fullest. Time has a wondeful way of showing us what really matters. Ano pa bang quotes?

Para mapatahimik ko ang nagwawala kong isip. Para mapagaan ko ang naguguluhan kong kalooban. Para mapayapa ang napapraning kong katauhan. Haay. Emotera.

Wala naman talaga akong magagawa. Hindi ko naman pwedeng ipilit ang mga bagay na hindi pwede.

Tama na nga. I'll just finish this off with what JAEL shared with me:

IF DEATH

If death should come asking for me
do me the favour of telling him to come back tomorrow
because I still haven't paid my debts
nor finished my poem
nor said goodbye to anyone
nor prepared clothing for the trip
nor delivered that package I promised to
nor locked up my desk drawers
nor told my friends what I should have
nor sniffed the fragrance of the unborn rose
nor laid bare my roots
nor answered an overdue letter
because I haven't even washed my hands
or known a son
or gone hiking in unknown countries
nor do I know the sea's seven sails
nor the song of mariners
If death should come
please tell him I understand
and wait a bit
because I haven't kissed my sweetheart goodbye
nor shaken hands with my family
nor dusted my books
nor whistled my favourite song
nor become reconciled with my enemies
tell him I haven't yet attempted suicide
nor seen my people freed
tell him if he comes to return tomorrow
that it's not because I fear him but because
I haven't set off along the road.

Yeah. I'll go back to sleep now. Oh, and I'm not emo. Wahaha.

2008-08-30T23:52:00.000-07:00

I guess no love could be as exciting and confusing as the first. Exciting. And confusing, I would say.

Well, I always remember that day. I remember the day I told myself I would not let you get hurt again. The day I decided I would help you take the pain away. It wasn’t the day I told myself I loved you, though. I can’t really remember when I did, and now, I guess that wouldn’t matter anyway.

I looked for a proof. But my skills in Geometry wouldn’t apply. I looked for reasons. Yes, you were kind and smart an all, but these reasons didn’t seem to be enough. I looked for answers. But all I could come with was a collection of poems. Written for you.

After a while, I realized something. I thought I was so ready for this thing called love. I hoped, with all my heart, that you would eventually feel the same. I waited for so long. Too long. But the moment I was waiting for never came. We, though all of me seemed to disagree, weren’t meant to be.

Nevertheless, the lines I have written will never be erased. There will always be a very little space in my heart which will contain the love I had for you. And I know that you’ll always be a part of the dream I lost forever.

I know that a lot of people love you, care about you, and think of you. I choose to be the one who used to.

May you have joy, peace and love in life. Take good care of yourself and God bless.

Belated happy birthday.

2008-06-07T05:47:00.000-07:00

...
I can not remember a lot of things about my grandfather. My grandmother and he separated when my mother was just a little kid. Fortunately, I still had the chance to see him from time to time.
...
As a child, I can remember the two of us feeding his peacock.I loved watching the animal walk around and my grandfather would just stand beside me. He was such a quiet person.
...
Then, my family transferred to a different location and I didn't see tatay for a long time. I was a lot older when I saw him again. And so was he.
...
I can not tell anything about him anymore. I wasn't really able to spend a lot of time with him.
...
I thought that didn't matter. Now I know I was wrong.
...
My mother woke me up this morning telling me we're going to see tatay in the hospital. He had a serious heart attack. It was his second, and this time, it was a lot worse.
We reached my grandma's house at noon. My aunt said grandpa's chances of living were low. My mom went to the hospital while I chose to stay.
...
My mom came back after an hour or two. She cried while telling my other aunt what she saw at the hospital.
I walked out of the house. I couldn't stand all the crying.
...
Tatay's in a coma. And the doctor said it'll all be over soon.
...
I try to keep my tears behind my eyes. I don't know why.
...
Nobody can do anything anymore. That tube of oxygen is the only thing that keeps him alive. It's tatay's choice now..
...
I still care. He's still my dear grandfather.
...
Lord, we leave his fate to You.
...

we love you tatay..

2008-05-13T05:39:00.000-07:00

Hindi ko na namalayan ang pagdaan ng oras. Parang kailan lang ay dinaramdam ko ang mabagal nitong pagtakbo subalit ngayo'y nabigla na lamang ako sa mabilis nitong paglipas.

After ten months of work in school, I still chose to attend this free summer workshop, besides my review for the UPCAT. I was really excited about it, for I know that it would help me a lot. It did help, if you want to know the truth. The workshop helped me a lot, even with stuff you don't need in theater.

I'm not at all good in dancing, singing or acting. I mean, I don't usually do it in school. We've got enough talent in MaSci. But when I joined the workshop, I was suddenly surrounded by people who were really good in those three things.

Then, I started aking myself. Is this really for me? I was just a writer, for Chrissake. I wasn't even a very good writer for I couldn't write properly during those times. Those people were equipped to be in theater, and practically, I wasn't.

I don't know why but I continued. I endured studying and working five hours a day, five days a week. And I tell you, we didn't just sit around and listen to those people. We usually had to do this and that. I actually lifted somebody on my shoulders.

At times, when we were taking some rest, I looked at all those people. They got a lot of talent fit for a theater actor. And I still asked myself why I was there. I thought, perhaps, I could be like them, if I would just work hard.

But then, I knew I couldn't do those things good enough. But I continued. Quite blindly, I did.

Then came more time of thinking. I had answers to my questions, but it was too weak for me then.

Think, think, think.

In time, I got to know those people better. I realized a lot of things while getting to know them.

Finally, we had our recital. By then, I was giving the best I could for I know perfectly why I was there.

The workshop's over. And the people I met there are in different places now. It was a privilege to meet talented people at once. Even more, it's really great to be friends with them.

It was really fast. Now, I really miss those times.

Oh, and the answer to my question? I guess I'll just keep it to myself.
You'll get to answer it sometime, although in a different way. But I think you'll answer just the same.

To the PSF workshop participants this year, thank you for all the good times we've shared and the things you've made me realize.

2008-04-08T04:01:00.000-07:00

I wrote this story about a year ago, after I went to Baguio with my aunt and her family. It was Holy week then, and it was my first time to get there.
For me, taking a vacation means writing. However, this one took me quite a long time to finish. I don’t know. Maybe I was just a bit affected by the way this song affected the people around me. I heard it almost everyday a year back. It was kind of funny, and I actually laugh whenever I hear it on the radio.

Anyway, I know it’s kind of corny, but to those who were moved by the song, this is for you. :]]

***

HOW SOON IS SOMEDAY?

As the song goes, “Someday, someone’s gonna take your place…”

Someday.
Pagdating ng panahon.
Minsan sa hinaharap.
Balang araw.

Gaano katagal akong maghihintay?

***

Summer vacation na. Panahon para magrelax. Walang homework o projects. Yehey
Mataas ang sikat ng araw. Perfect para magswimming or kumain ng chocolate ice cream. Hindi ko alam kung bakit isang tasa ng kape ang hawak ko. Ang sama nga ng tingin ng waiter kanina nang umorder ako.
Naramdaman ko ang pawis sa aking pisngi. Pinunasan ko ito gamit ang aking panyo sabay inom ng kape.
“Hindi pa ba sapat ang init ng summer para magising ka?” tanong ng taong kanina ko pa hinihintay. Kinuha niya ang upuan sa harap ko at umupo.
“Kasalanan bang uminom ng kape, Joyce?” tanong ko naman.
“Oo, lalo na ot one in the afternoon on a hot summer day.”
Bestfriend ko na si Joyce since high school. Parang magkapatid na ang turing namin sa isa’t isa. Sa totoo lang, malayung-malayo ang mga personality namin kaya nakapagtataka rin kung minsan. Ang eleven years naming pagsasama ang nagpapatunay na posible ang ganoon.
“Ano ba ang problema?”
“Break na kami ni Victor.” Mabilis kong sagot. Mahirap sabihin.
“Dina, seryoso ka?”
“Yep.”
“Why? You’ve been together for two years. Parang napakabigat ng rason.”
“He said he had fallen out of love.” Ouch.
“What?” Nagulat talaga siya. “Naniwala ka naman agad.”
“Duh, kaya nga break na kami.”
“Fine.” Parang naubusan na siya ng salita. “Kainis ‘di ba? Manililigaw sila tapos makikipagbreak din. It doesn’t make any sense.”
“Right.”
Naalala ko pa noong nanliligaw pa lang si Victor. For six months, binigyan niya ako ng white roses. Seven times a week. Masaya nga ang parents ko sa kaniya. Mabait, matalino, at model ng isang clothing line.
Naisip ko, saying ang two years, naglokohan lang ba kami?
“Mukhang okay ka naman.”
Hindi na ako sumagot. Sa kape pa lang na hawak ko, alam kong hindi ako okay.
“Kausapin mo kaya siya,” mungkahi niya.
“Hindi ako desperado.”
“Sige na nga. Magpalamig ka na lang muna,” sabi ni Joyce sabay kuha sa tasa ng kape ko.
“Magpalamig?” Paano ko gagawin ‘yon?
“Oo.”
“Joyce,” may naisip na ako. “Let’s go to Baguio”

Isang linggo. Pinayagan ako ng mahal kong ama na magstay sa Baguio for one week. Ang kaso, kasama si Kuya. Para may bantay daw ako. Pwede na rin.
May bahay sa Baguio ang family ni Joyce. Doon nakatira ‘yung Aunt Maria niya. Dala ni Kuya ang kaniyang X-Trail. Siya na rin ang driver namin.
Four years na rin since I went to Baguio. Sa last two years, kasama ko si Victor.
Narealize ko, miss ko na rin siya.

Six o’clock nasa NLEX na kami. Six hours pa kami sa kalsada. Sigurado ako. Kilala ko magdrive ang aking dear brother.
Mas matanda sa akin si Kuya July ng three years. Gayunpaman, close kami dahil dalawa lang kaming magkapatid. Twenty-five na siya kaso never pang nagka-girlfriend. Masyadong mapili.
Ito namang si Joyce, kasing edad ko lang. Once, she had this boyfriend. Noong fourth year high school kami. Kaso, hindi na ulit nagpakita after the graduation.
Ngayon ko lang naisip, bagay pala sila ni Kuya. Eleven years, pero bakit ngayon ko lang napansin?
“Dina, anong iniisip mo d’yan? Kanina ka pa tahimik.” Puna ni Joyce.
“Si Victor.” Sagot ng magaling kong Kuya.
“Gusto mong pag-usapan natin siya?” tanong ni Joyce. “Para pagdating mo sa Baguio, kalilimutan na natin ‘yang ex-boyfriend mo.”
“Sige,” sagot ko. Baka makatulong.
“Wala ba kayong pinag-awayan bago ang break-up?” tanong ng Kuya ko.
“Wow Kuya, may advice ka ba? Sa pagkakaalam ko, never ka pang pumasok sa isang relationship.”
“Dina,” biglang sabi ni Joyce. “Iniiba mo lang ‘yung usapan. Nag-away ba talaga kayo?”
“Hindi.”
“Wala ka bang maisip na dahilan?”
“Wala.”
“May nangyari na ba sa inyo?”
“Ano?” Ano ba namang tanong ‘yan. “Wala!”
“Nagpropose ba siya sa ‘yo tapos tinggihan mo?”
“Hindi.”
Ano ba talaga ang dahilan?”
“Wala.”
“Minahal ka niya ng marami siyang dahilan. Tapos mawawala na lang. Parang imposible.”
“Posible ‘yun. Nangyari na nga e.”
“Pero mahal mo pa rin siya?”
“Oo naman.”

Ayon nga sa aking kalkulasyon, tanghali ay nasa Baguio na kami. Sinalubong kami ng tiya ni Joyce at pinakain. Pagkatapos ay nagpunta kami sa aming mga kuwarto para magpahinga.
Sa ikalawang palapag ng bahay matatagpuan ang silid namin. Magkasama kami ni Joyce sa malaking kuwarto na may dalawang kama. Si Kuya naman ay nasa katabing silid lang.
Kinabukasan pa naming balak mamasyal at umikot sa Baguio. Inayos ko lang ang gamit ko, nagpalit ng damit at natulog.
Nakahanda na ang hapunan ng magising ako. Nasa hapag na sila Kuya at Joyce pagbaba ko. May background na CD ni Nina.
Habang kumakain kami, bigla na lang tumawa si Joyce.
“Dina, pakinggan mo.”
Someday, someone’s gonna love me
The way I wanted you to need me
“Pwede ba?” ‘Yun na lang ang nasabi ko.
“Dina,” sabi ni Joyce. “Someday, you’ll get over him.”
“Kailan pa ‘yun? Bukas? Next week? Joyce, do you know how soon someday is?”

DAY 1

Ayon sa relong regalo ni Victor noong ikadalalawampu’t isang kaarawan ko, ikasiyam ng umaga ay handa na kaming umalis. Mamimili kami ng sangkap at pagkain sa palengke para sa buong lingo. Tinanggal ko agad ang relo noong naalala ko kung kanin ‘yungaling.
May pinahiram na mapa si Tita Maria para madali ang biyahe namin. Si Kuya ang driver, si Joyce ang navigator, ako, walang imik na passenger.
Dumating kami sa pamilihan pagkalipas ng sampung minuto. Sa paligid pa lang ay marami nang tao. Parang ayaw ko nang bumaba ng sasakyan.
“Let’s go,” sabi ni Kuya. Nauna siyang bumaba tapos ay pinagbuksan ako ng pinto. Sunod ay si Joyce. Gawain na niya ito simula nang makuha niya ang lisensya niya.
Inuna namin ang pagbili ng gulay. Sinunod namin ‘yung mga sangkap. Pagdating sa bilihan ng karne, may bagay na sumorpresa sa akin.
Nasa tindahan kami ng longganisa nang may nagsalita sa likod ko.
“Excuse me, Dina?”
Paglingon ko ay may nakita akong lalaking may hawak na dalawang plastic bag at mga bulaklak.
“Mateo, ikaw ba ‘yan?” Kuya ko ‘yung nagtanong.
“Hulyo, Matthew ang pangalan ko.”
Matthew? Naalala ko na.
Si Kuya Matt ay anak ng mga kaibigan ng parents namin. Sa Baguio sila nakatira at mayroon silang pinauupahang bahay. Tuwing pupnta kami ng Baguio, sa kanila kami tumutuloy.
Bata pa lang ay magkakilala na kami kaya malapit na ang loob namin sa isa’t isa. Parang magkapamilya na rin kami.
Bumalik sa akin ang mga alaala. Tila kahapon lang angmga nangyari apat na taon nang lumipas.
Huling gabi noon ng dalawang linggong bakasyon namin sa Baguio. Ang mga magulang ko at ni Kuya Matt ay pumunta sa isang kaibigan. Si Kuya July naman ay dalawang oras nang hindi lumalabas sa kuwarto niya. Dalawa lang kami ni Kuya Matt sa living room.
“Kuya Matt, bumoto ka ba last elections?” tanong ko. Katatapos lang kasi noon ng ikalabingwalo kong kaarawan kaya naisip ko ang pagiging botante.
“Ilang beses ko nang sinabing Matthew na lang e. isang taon lang naman ang tanda ko sa’yo.”
“Kahit na. Mas matanda ka pa rin.”
“Ayokong parang kapatid ang turing mo sa ‘kin.” Masyadong seryoso ang tono ng pananalita niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
tumayo siya at tumingin ng diretso sa akin.
“I’ve fallen in love with you.”
Tumawa lang ako. Alam ko namang may nagmamay-ari na ng puso niya.
“Dina, seryoso ako.”
“Kuya Matt, tigilan mo nga ako.”
“Hindi, hangga’t hindi ka naniniwala.”
Seryoso nga siya.
“Kuya Matt, you have a girlfriend.”
“I know—but I can’t help it Dina—“
“Matutulog na ako.”
Hindi ako nakatulog kaiisip sa mga sinabi niya. Kinabukasan, hindi ko na siya nakita.
“Dina,” tawag ng kasalukuyang Matthew.
Parang bigla akong nagising mula sa mahabang panaginip. Bumilis ang tibok ng puso ko. Naalala ko na naman si Victor…
“Hi, Matthew,” bati ko habang umiiwas sa mga mata niya.
“Hey, daan muna kayo sa bahay. Maaga pa naman,” anyaya niya.
“Sure,” mabilis na sagot ng Kuya ko.
“Pahiram ng susi ng sasakyan,” sabi ko. “Uuwi na kami ni Joyce, I mean babalik na kami sa kay Tita Maria. Ikaw na lang ang sumama.”
“Anong problema?” tanong ni Kuya.
“Sige, ihahatid ko na lang si Hulyo, sabi ni Matthew.
Naintindihan niya pala ako. Mabuti naman.
“Lisensya?” tanong ni Kuya habang inaabot ang susi.
“Don’t worry dear brother, ako pa.

Pag-uwi sa bahay, tinulungan namin ni Joyce si Tita Maria sa mga gawain. Pagkatapos ay sinabi ko na rin sa kaniya nag mga nantgyari apayt na taon na ang lumipas.
“Kaya pala ganoon na lang siya sa ‘yo,’ puna ni Joyce pagkatapos kong magkuwento. “Ayaw mo ba sa kaniya?’
“May girlfriend siya.”
“Kung wala?”
“Hindi ko alam. Naguguluhan ako.”
“Dina, baka ito na ang oras para kalimutan si Victor.”
“Hindi ko pa kaya.”
“Sasayangin mo ang pagkakataon."
“Masakit kasing isipin na ganoon na lang matatapos ang lahat.”
“Pumayag kang ganoon na lang matapos ang lahat."

DAY 2

“Burnham Park tayo ngayon.”
Nasa mesa kami at kumakain ng almusal. Si Kuya July ang tinanong ko kung saan kami pupunta.
Hindi niya nabanggit si Matthew. Sa tingin ko ay nagkausap na sila pero parang hindi niya naman alam ang nangyari four years ago.
“Doon tayo maglunch,” mungkahi ni Joyce.
“Stay tayo hanggang five,” dagdag ni Kuya.
“Okay.”
Ikawalo pa lang ng umaga. Tanghali pa kami aalis. Napag-isipan naming manood muna ng pelikula. May dalang DVD si Kuya.
Maya-maya lang ay may narinig kaming tao sa gate.
“Ako na lang,” sabi ko. Ako naman ang pinakamalapit sa pinto.
Lumabas ako at binuksan ang gate. Nang Makita ko ang bisita, ginusto kong isara na lang ulit ang tarangkahan. Hindi ko nagawa.
“Good morning,” bati ni Matthew.
“Bakit ka nandito?” nakayuko kong tanong.
Bigla siyang tumawa. Kunot-noo kaong tumingin sa kaniya.
“Pwede bang kalimutan mo muna ang lahat?” pakiusap niya. “Gusto ko namang makasama kayo. Tulad ng dati. Pwede ba?”
ngumiti ako at sumagot.
“Oo naman.”
“Mateo!” tawag ni Kuya. “Napadaan ka.”
“Walang magawa e.”
“Gusto mong sumama?”
“Saan?”
“Sa Burnham Park.”
“Sige.”

Tatlumpung minuto pagkalipas ng ikalabindalawa ng tanghali, dumating kami sa Burnham Park. Katulad ng inaasahan, maraming tao. Ganunpaman, mabilis kaming nakahanap ng lugar. Inilatag namin ang banig na ipinahiram ni Tita Maria at pagkatapos ay naghanda ng tanghalian.
Pagkakain ay nagbatuhan na sila ng kwento. Hindi ko na binalak sumali. Naupo lang ako sa isang tabi at nanuod sa mga batang kumakain ng mais sa kalapitan. Tila ayaw nang gumalaw ng katawan ko. Hindi ko alam kung bakit.
“Dina, mag-ikot naman tayo,” anyaya ni Joyce.
“Ayaw ko.”
“Okay ka lang?”
“Oo naman.”
“Sama ako,” sabi ni Kuya. “Matt, pakisamahan na lang si Dina.”
Ano? Kailan pa nagging closo itong si Kuya kay Joyce? At maiiwan akong kasama ang taong may gusto sa ‘kin?
“Kuya,” pag-uusisa ko. “Iiwan mo ako?”
“Gusto ko ring mag-ikot,” sagot niya. “Ayaw mo naman.’
“Kasama si Joyce?”
“Ano naman?”
“Wala.” Sige na nga. Hindi naman ako sasama. Bahala na lang sila.
Umalis na sila. Nanatili lang ako sa kinauupuan ko. Maya-maya ay narinig kong tumayo si Matt. Pagtingin ko ay bumibili siya ng mais.
Lumapit siya sa akin at binigyan ako ng isa. Wala siyang sinabi. Ngumiti lang siya at bumalik sa puwesto niya kanina.
Tahimik kaming kumain. Hindi ko na pinansin ang oras. Gaano man kabagal o kabilis, wala na akong pakialam. Nandito ako sa Baguio para makalimot—oo, makalimot—pero hindi para maghanap ng iba.

DAY 3

Hindi maganda ang panahon. Umaambon at mahangin. Napagpasyahan naming bukas na lang ituloy ang paglalakbay.
Pagkatapos mag-almusal ay bumalik agad ako sa aking silid. Hindi ko na alam kung anong nararamdaman ko. Muni-muni na lang muna.
Malapit na akong maging lisensyading doktor pero hindi ko mapabuti ang kalagayan ko. Siguro nga hindi ko pa kayang makalimutan si Victor. Baling araw, magagawa ko rin ‘yun.
Matagal ko ring suot ang headset na connected sa Ipod ko. Hindi ko alam kung anong oras na nang pumasok si Joyce sa kuwarto.
“Hey,” tawag niya. “Lunch.”
“I don’t want to eat.”
“Matt is joining us. You would not want to look like you’re keeping yourself away from him.”
“Fine.”
Sabay na kaming bumaba. Pagdating sa hapag ay nakita ko si Kuya July at Matthew. Bumati sila ngunit ngit lang ang ibinalik ko.
Kahit papaano ay nakasabay naman ako sa pag-uusap. Buhay pa naman ang pag-iisip ko.
Pagkalipas ng dalawang oras, nagpaalam na rin si Matthew. Itutuloy ko na sana ang sound trip ko sa silid subalit sumunod si Joyce at nagsimulang magtanong.
“Okay lang ako,” sagot ko nang tinanong niya kung kumusta na ako. “Nag-iisip lang.”
“Kaya mo ‘yan”
“Oo naman, ako pa.”
“Nandiyan naman kasi si Matt.”
“Apat na taon na ang lumipas, imposibleng may gusto pa rin siya sa ‘kin.”
“Matalino, mabait at good-looking. Ano pang hahanapin mo? Obvious namang gusto ka pa rin niya.”
“Ikaw yata ang may gusto d’yan kay Matt.”
“Walang interes,” simple niyang sagot.
“Ako rin.”
“Talaga?”
“Honestly, interesado na ako sa kaniya dati.” Napangiti si Joyce nang sinabi ko it6o. “pero hanggang doon lang ‘yun. Parang kapatid kasi ang tingin ko sa kaniya.”
“Nothing more?”
“Nang umamin siya sa akin, alam kong natapos na ang pagiging magkapatid namin. Naisip ko kasing baka mahal ko na rin siya. Alam ko kasing may girlfriend siya noon. Marahil pinigil ko na lang ang sarili ko from completely falling in love with him,” paliwanag ko. “Nakilala ko kasi si Victor kaya nakalimutan ko na rin ang lahat.”
“Victor na naman,” puna ni Joyce.
“Ikaw kasi.”
Kinuha ni Joyce ang cell phone niya sa bedside table nang mapansin kong may kakaiba sa kaniya. May suot siyang pulseras na ngayon ko lang nakita.
“Hey,” tawag ko. “Saan mo nakuha ‘yang bracelet?” ngayon ko lang ‘yan nakita a.”
“Secret,” maikli niyang sagot.
“So ganoon? Naguguluhan na nga ‘yung tao tapos may secret-secret ka pa dyan.”
“Ganoon talaga.”
“Sige na,” pangungulit ko.
Lumipat siyta sa tabi ko. Hindi siya nakatingin sa akin nang magsalita siya.
“Heartbroken ka kasi kaya hindi namin sinabi sa’yo.” Naguluhan ako. Nagpayuloy siya. “Binigay sa akin ‘to ni July kahapon. Mayroon din siya, hindi mo napansin?”
Tiningnan ko lang siya. Ganoon pala.
“Three months din siyang nanligaw. Actually, sinagot ko siya noong araw na nagbreak kayo ni Victor. Kaya hindi ko muna sinabi, hindi ko naman alam na ganoon ang mangyayari.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin noong naliligaw pa lang siya?”
“Sinabi ko sa’yong may nanliligaw sa akin, pero hindi ko sinabi kung sino.”
“Grabe,” inaabsorb ko pa ang mga sinabi niya. “Imagine, ikaw ang unang nagustuhan ng Kuya ko.”
“Ayos nga ‘yun. Ako ang una’t huli sa puso niya.”
Una’t huli.
Alam ko na kung bakit ako nagkakaganito. Pumasok ako sa isang bagay na inakala kong panghabambuhay. Nagkamali ako. Siguro nga may mga bagay na kailangang matapos. Siguro.

DAY 4

Inakala ko na dahil alam ko na ang relasyon nina Kuya at Joyce, mag-iiba na ang mga bagay-bagay. Pero buti na lang dahil walang nagbago. Napakasuwerte ko talaga sa dalawang ito.
Alas-diyes ay nas Botanical Garden na kami. Doon kami nagkita-kita nila matt.
Nag-ikot kami at kumuha ng mga larawan. Mas masaya na ang kwentuhan dahil magaan na ang pakiramdam ko.
Naiisip ko pa rin si Victor pero mas madali nang ibaling ang atensyon ko sa ibang bagay. Maliban kay Matthew.
Dumaan kami sa The Mansion upang kumuha ng dagdag na larawan tapos ay dumiretso na sa Wright Park.
Namili kami ng mga gamit at pasalubong. Sunod ay napagpasiyahan na naming kumain. Nagdala si Matt ng pagkain, gusto raw niyang magluto para sa amin.
Masarap talaga siyang magluto, teenagers pa lang kami. Mas magaling pa siya sa akin.
Pagkakain ay sa Minesview park naman kami nagtungo. Maraming tao ang sumalubong sa amin. Tuloy lang ang picture-taking.
Pagbalik sa bahay, pagod kaming lahat. Pagkatapos ng labing-isang araw, nakatulog na ulit ako ng mahimbing.

DAY 5

Napagkasunduan naming ienjoy na lang ang lamig ng Baguio. Siguradong mainit sa Manila pagbalik namin.
Tanghali na kami nagising dahil sa sobrang pagod. Brunch na ang inhanda ni Tita Maria. Napakabait niya talaga. Masaya pang kakwentuhan. Nakapagtataka tuloy kung bakit dalaga pa rin siya.
“Tita, bakit single ka pa rin?” tanong ni Kuya. Pareho lang pala kami ng iniisip. “Mabait na kayo, maganda pa.”
“Nambola ka pa d’yan,” sagot ni Tita Maria. “Single pa rin ako kasi gusto ko.”
“Bakit po?” tanong ko naman.
“Kaya ko namang mag-isa. At isa pa, masyadong magulo ‘yang pag-ibig na ‘yan kaya kayo, mag-ingat. Pag-isipan niyo kung nao ba ang makabubuti sa lahat.”

Katatapos lang naming maghapunan nang may sasakyang huminto sa tapat ng gate. Sinalubong ni Kuya ang bisita. Pagbalik ay kasama niya si Matt na may dalang dalawang basket of roses. Ang isa ay may lamang mga puting bulaklak, habang ang isa naman ay mayroong mga pulang rosas.
Iniabot niya ang white roses kay Tita Maria at nagpasalamat sa mainit na pagtanggap nito sa kaniya tuwing napadadaan siya.
“Kumain ka na ba?” tanong ni Tita.
“Opo. Tapos na po.”
“Salamat ha. Sige, may tatapusin pa ko sa kusina.”
“Tita, tutulungan na kita,” sabi ni Joyce at sumunod.
“Ah, Mateo. Sandali lang, ha. May nakalimutan pala akong gawin sa taas,” sabi ni Kuya sabay akyat sa silid niya.
Sinadya ba nilang iwanan kami ni Matt o naisip ko lang ‘yun?
Pagtingin ko kay Matt ay nakangiti siya sa akin. Ibinigay niya sa akin ang isa pang basket. Nagpasalamat ako at pinaupo siya sa tapat ko.
“Gusto ko talagang makausap ka,” sabi niya.
Iba na ang naramdaman ko. Parang alam ko na ang sasabihin niya. Nakapagtataka dahil hindi tulad ng dati na ayaw kong pag-usapan ang bagay na ‘yon, gusto ko nang marinig ang sasabihin niya ngayon.
“B-Bakit?”tanong ko.
“’Yung bagay na sinabi ko sa ‘yo four years ago—totoo ‘yun, hanggang ngayon.”
Possible bang mangyari iyon?
“nakipaghiwalay ako kay Cristine noong araw na umalis kayo,” pagpapatuloy niya. “Kahit hindi ko alam kung naong nararamdaman mo para sa akin.”
Hindi na muna ako magsasalita.
“Nakakatawa nga e. sa totoo lang, inakala ko na ikaw ang may gusto sa akin. Pakiramdam ko noon, may ibang gusting sabihin ang mga mata mo kapag kausap kita. May iba sa ngiti mo. Parang ang saya-saya mo kapag magkasama tayo. I didn’t know I was the one falling.”
Hindi ko na alam kung anong iisipin ko nang maalala ko na naman si Victor.
“Umasa pa rin ako kahit nagwalk-out ka noong gabing ‘yon, kahit hindi na ulit kita nakita kinabukasan.”
“Bakit sa loob ng four years,” tanong ko. “Hindi mo ako tinangkang hanapin at tanungin? Kung mahal mo ako, sinundan mo ako at siniguro kung nao ba talaga ang nararamdaman ko. Umasa ka pero bakit wala kang ginawa?”
hindi ako sigurado sa nararamdaman ko subalit gusto ko siyang sisihin. Oo, minahal ko nga siya noon. Kung sinubukan niyang makasama ako, hindi mawawala ang pagmamahal na iyon. Hindi ko mamahalin si Victor. Kung mahal niya kaoat sinabi niya sa akin ‘yun nang Malaya na siya, hindi na sana ako nasaktan. Wala na sana ako dito sa Baguio para makalimot. Masaya sana ako ngayon. Bakit hindi niya nagawa?
“Naisip ko na nahulog ako sa’yo habang kasama ko si Cristine,” sagot niya. “Hindi na tamang maghanap pa ako ng magmamahal sa akin. Natakot akong makasakit muli.”
Tumayo siya at malayong ibinato ang oaningin sa labas ng bintana. Nanatili ako sa puwesto ko.
“Bakit ka nandito?” tanong ko. “Bakit pa tayo nag-uusap?”
“Mahirap ba talagang makalimot?” bigla ko lang naisip na itanong.
“Hindi ganoon kadali—lalo na ang kalimutan ka. Parang imposible,” harapan niyang sagot.
Nakabibinging katahimikan.
“I just want to say goodbye,” nagsalita na rin si Matt. “I’m going to Los Angeles. I’ll be staying there for good.”
What!?
“A-A-An-Bak-B—“
“Goodbye, Dina.” Ngumiti siya at lumabas ng pinto.
Hindi ako makagalaw. Totoo ba ang lahat ng narinig ko?
Matthew…
Pitong taon ako nung una kaming nagkita. Dahil bata pa lang kami, hindi na namin inintindi kung sino ang isa’t isa. Naglaro lang kami ng naglaro.
Nag-mini concert pa kami sa Burnham Park eight years ago. Tumutugtog lang kami nila Kuya at Matt nang magsimulang manood ang ibang tao. Nakatutuwa ang karanasang iyon.
Hindi nagtagal, nagging interesado na ako sa kaniya. Anmg kaso, hindi mabago ang pagiging magkapatid namin.
Escort ko si Matt noong debut ko. Hindi ko makalimutan ang reaksyon ng mga tao nang makit siya. Perfect daw siyang escort ng debutant.
Pumasok pa sa isip ko ang nangyari four years ago.
Matthew.
…
!?
Nakuha ko na rin ang lakas na tumayo. Hindi ko na inisip kung bakit pero dali-daling akong lumabas ng bahay. Nakita ko si Matt na palabas ng gate.
“Matthew!”
Lumingon siya. “Oo nga pala,” sabi niya. “bumot ako noong 1998. at lahat ng binoto ko ay nanalo.” Pagkasabi niya nito ay tumuloy siya sa paglakad.
“Ang tanga mo kasi!” sigaw ko. Tuloy pa rin siya. “Kung sinundan mo lang ako…”
ano ba? Bakit ayaw mong lumingon?
“Babalik ka naman ‘di ba?”
May luha na sa mga pisngi ko. Binubuksan na niya ang gate, sa labas nakaparada ang kotse niya.
Pinipigilan ko man ay napahikbi ako. Huminto siya.
“Maghihintay ako… hihintayin kita…”
Hindi ko alam kung bakit umiiyak ako. Hindi ko alam kung bakit ako nandoon sa mga oras na iyon. At hindi ko alam kung bakit ko sinabing maghihintay ako.
Kahit ano pa iyon, parang hindi pa ako handing malaman.
“Babalik ako, Dina,” sabi niya nang hindi nakatingin sa akin. “Kapag malaya na ang isip mo, kapag wala nang pag-aalinlangan sa puso mo, kapag wala na akong kahati sa ‘yo—babalikan kita.”

DAY 6

Hindi ako nakatulog subalit wala na ring luhang dumampi sa mukha ko noong gabing iyon. Puno ang utak ko nang kung anu-ano.
Pumunta ulit sila Kuya sa palengke. Isinama na nila si Tita upang makapamili ng mas maayos, hindi tulad noong kaming tatlo lang.
Nagpaiwan na lang ako. Ambigat ang pakiramdam ko.
Sa pag-asang mawala lahat ng iniisip ko, nagpatugtog ako ng DVD with maximum volume. The Beatles lang ang alam ko sa mga DVD ni Tita Maria.
Naglinis ako ng bahay, naglaba ng mga damit at nag-ayos ng mga gamit. Naligo na rin ako.
Kabibihis ko pa lang nang may narinig akong kumakatok sa pinto.
Sila Kuya.
Hindi, hindi ko narinig ang sasakyan.
Hindi kaya…
Nagmamadali akong bumaba ng hagdan at tumakbo papunta sa pinto.
Nang Makita ko kung sino ang bisita, tila bumaliktad ang mundo ko.
“Victor…”
Bigla niya akong niyakap.
“Dina, I’m really sorry.”
Nanlambot ang mga tuhod ko. Totoo ba ito?
Binitawan niya ako at tumingin sa kaing mga mata.
“Bakit ka nandito?” tanong ko.
“Let me explain, Dina. Please.”
Sobrang gulo na ng utak ko. Gayunpaman, pinatuloy ko si Victor. Sana maayos na ang lahat ng ito.
Naalala ko pa ang huli naming pag-uusap labintatlong araw na ang nakalipas.
Sinundo niya ako sa school, as usual. Noon pa lang napansin kong may gumugulo sa isip niya. Tahimik kaming kumain ng dinner.
“Is there something wrong?” tanong ko. Half-American si Victor pero nakaiintindi siya ng Filipino. “Mukhang problemado ka.”
“I’m good. Don’t worry.”
“Sure?”
“Dina,” parang may sasabihin siyang importante. “Can’t you just give me some space?”
“What are you talking about?”
“We’ve been like this for two years and I’m tired of it. I want to see what’s out there,”
“Hello Victor.. ang lawak-lawak ng Pilipinas. Gawin mo kung anong gusto mo. Nandito lang naman ako.”
“That’s my point. Nandiyan ka lang.”
“Ano?”
“I think I don’t love you anymore.”
Speechless.
“I want to do thing on my own now,” sabi niya. “I’m really sorry.”
“That’s it?” nanghihina kong tanong. “After two years, ganoon na lang?”
“Forgive me.”
Hindi ko na kinaya. Walk-out. Pagdating sa bahay, paghiga sa kama, noon bumuhos ang luha at labis na kalungkutan.
…
balik sa kasalukuyan.
“Bakit ka nandito?” tanong ko ulit pagkaupo namin.
“I want you back.”
Minsan nakakatawa ang kaprangkahan nitong si Victor. Madalas nakakainis. Parang ngayon.
“Akala ko ba hindi mo na ako mahal?”
“I was wrong,” sagot niya. Simula na ng paliwanagan. “Very.”
Ano ba ang dapat kong maramdaman?
Nakipaghiwalay siya tapos biglang babalik. Pero gusto ko siyang lapitan, gusto ko siyang yakapin. Pero parang ayaw ko rin. Hihintayin ko si Matt, ‘di ba?
Ano ba ang dapat kong maramdaman?
“I had the best years of my life with you. I just hope that it isn’t too late to tell you that.”
Ano ba ang dapat kong maramdaman?
“Breaking up with you was the biggest mistake I’ve ever done in my life.”
Kung iba ang nasa lugar ko, mararamdaman niya rin ang sinseridad ni Victor.
Ano ba ang dapat kong maramdaman?
May kinuha siya sa bulsa. Lumapit siya sa akin at lumuhod. Hinawakan niya ang kaliwang kamay ko.
“I still love you, Dina and I’ll always feel the same.” Isang patak ng luha ang gumulong sa pisngi ko. “Please marry me.”
Ano ba ang nararamdaman ko?
Isang diamond ring ang tumambad sa aking mga mata. Tila isa itong bituin na sinungkit sa langit.
Ano ba ang nararamdaman ko?
Tuluyan nang bumagsak ang mga luhang nangingilid sa mga mata ko. Hindi ko alam kung bakit.
Ano ba ang nararamdaman ko?
Ninais kong makasama ulit si Victor. Pinangarap ko na rin ang eksenang ito. Pero bakit ganito?
Ano ba ang nararamdaman ko?
“Victor…” Hikbi.
“Please stop crying.”
“I’m sorry.” Hikbi pa. “I can’t—I can not marry you.”
Nabitawan o binitawan—hindi ko alan. Basta nakawala ang kamay ko sa kaniya.
“Can you tell me why?”
“I’m waiting for someone else.” Wala nang dahilan para magsinungaling pa—kahit sa sarili.
Tumayo siya at ngumiti. Tumyo rin ako at niyakap ang lalaking nagging malaking bahagi ng buhay ko. Tumigil na rin ang pagluha ko.
“I’m really sorry, Dina,” sabi niya ulit.
“You don’t have to be.”
“Thanks for everything.”
“Salamat din.”
”Well… I think it’s goodbye.”
“Yeah…”
“Goodbye, Dina.”
“’Bye Victor.’
Naisip ko, hindi naman pala nasayang ang dalawang taon.

DAY 7

Nangako kami kay Tita Mari na babalik kami. Maaga kaming umalis pa-Maynila. Paalam na sa masamang alaala. Paalam na sa Baguio. Hanggang sa muling pagkikita.

FIVE YEARS LATER…

May 2007.
Ang daming nangyari.

Noong isang buwan lang, napanood ko na naman si Victor. Top model na siya ngayon. Magkaibigan pa rin kami.
Engaged na sina Kuya July at Joyce. Limang taon na sila pero next year pa nila balak magpakasal. Kasama siJoyce sa Top Ten noong Bar Examinations. Si Kuya naman, executive na ng isang bangko.
Isang taon pagkatapos ng bakasyon namin sa Baguio, binalikan namin si Tita Maria. Inabutan namin ang isang manliligaw. Magkasama na silang nabubuhay ngayon.

Lunch break ko. Katatapos lang ng tatlumpung check-up. Dahil sanay na, hindi pa pagod ang katawan ko. Nakakainis lang dahil kasabay ko na naman si Joseph, kasamahan kong doctor ding apat na taon nang nangungulit. Ilang beses ko nang sinabing iba na lang ang ligawan niya pero ayaw papigil. Basta ako, may hinihintay.
Ang tanda ko na pero hindi ko pa rin alam kung bakit ako naghihintay. Sa loob ng limang taon, walang komunikasyon sa pagitan namin ni Matthew. Maaaring malaki na ang ipinagbago niya. Pwede ngang may pamilya na siya dun sa Los Angeles. Siguro kung babalik siya, doon ko malalaman ang lahat ng sagot.
Isang laboratory report agad ang hawak ko pagkakain. Medyo maluwag na ang hapon ko, tamang-tama para pag-aralan ang mga record.
“Hey,” tawag ng isang boses.
“Bakit?” tanong ko, nakatingin pa rin sa report.
Narinig kong papalapit siya kaya lumingon ako.
Si Matthew.
“Hi, Dr. Dina.”
Tumayo ako at tumakbo palapit sa kaniya.
“Kumusta na?” tanong niya.
Niyakap ko siya ng mahigpit.
“You’re back,” sabi ko nang bumitaw ako sa pagkakayakap.
“Sinabi ko naman sa ‘yo,” sagot niya ng may ngiti. “Kaso napaaga yata ako. Hindi ko pa rin maririnig ang hinihintay ko.”
Niyakap ko siyang muli.
“I’m sorry.”
“It’s okay. I’m willing to wait.”
Nilapat niya nag kaniyang labi sa aking pisngi.
“Mahal kita pero hindi mo pa kailangang sabihing mahal mo rin ako. The good thing is we’re together right now.”
“Salamat.”

2008-03-28T06:43:00.000-07:00

Sa lahat ng mambabasa, isa itong sulatin na puno ng damdamin at pagmamahal. Sana'y masiyahan kayo sa pagbasa.
Sa Mascian Batch '08, para sa inyo ito..

Ilang taon na ba? Tila nawala na ako sa bilang. Ang alam ko na lamang ay matagal na akong nakakapit sa dingding na ito, katabi ang mga tropeo, isang munting bahagi ng institusyon kung saan ang mga pinakamagagaling ay nagsasama at nakabubuo ng pagtatalamitam.
At ano nga ba ako? Isang manipis at babasaging bagay na nilagyan ng piraso ng kahoy sa talim bilang proteksyon. Dinaanan na rin ng libong mag-aaral upang pagmasdan ang kanilang mga sarili. Isa akong elemento ng katotohanan at malay-tao.
At sino nga ba ang nakaaalam ng nadarama ko? Ang mga tao sa paaralang ito’y may natatanging talino. Marahil ay tinalakay na nila sa klase na ang isang tulad ko ay walang buhay. Sa kanila’y isa lang akong bagay, walang pag-iisip at damdamin.
Sa loob ng ilang taon, tinanggap kong ganoon lang talaga ako. Isa-isa ko lang pinagmasdan ang mga mag-aaral na tumatayo sa harapan ko. Nilibang ko ang aking sarili sa kanilang tingin at ngiti.
Subalit isang araw ay nagbago ang aking paningin. Isang musmos na katauhan ang tumambad sa akin. Unang taon mo pa lang noon, natatakot ngunit sabik sa bagong kabanata ng iyong buhay. May kaba sa iyong ngiti, subalit may kakaibang kislap ang iyong mga mata.
Sa bawat araw na humihinto ka sa harap ko, nagagambala kung ayos ba ang mahaba mong buhok, kung malinis ba ang iyong blusa at palda, at kung may dumi ba sa iyong kasiya-siyang mukha, ninais kong maging kaibigan ka.
Noon ako’y nakaramdam ng labis na kalungkutan, sapagkat noon ako hinampas ng katotohanang hindi ako maaaring humiwalay sa dingding na ito.
At hinayaan kong lumipas ang mga taon. Nabago ang kulay ng dingding at nadagdagan din ang mga tropeo sa aking tabi. Marami-rami na rin akong taglay na gasgas, tanda ng mahaba kong panahon dito sa paaralan.
Maging sa iyo ay bakas din ang paglipas ng oras. May kumpiyansa na sa iyong tayo, at may ibang saya sa iyong labi. Ikaapat na taon mo na rito at nakita kong handa ka nang harapin ang bagong buhay.
Hindi ko makalilimutan ang bawat sandaling narito ka, ilang pulgada mula sa dingding na kinakapitan ko. Sa tuwing ika’y masaya, nadarama ko ang labis na ligaya sa iyong mga ngiti. Sa tuwing ika’y nakadarama ng kaba, pansin ko ang panginginig ng iyong mga kamay. Kapag marami kang iniisip at problema, nalalaman ko ito sa iyong paghinga. At kung ika’y malungkot, nakikita ko iyon sa napakaganda mong mga mata. Sa loob ng apat na taon, lubusan na kitang nakilala.
Noon ko napagtantong hindi lang ako bagay na nagpapakita ng anyo ng sinumang tatayo dito sa harap ko. Layon ko ring ipakita ang kanilang tunay na kalooban, kung pagmamasdan lang nila akong mabuti. Lahat iyan ay nalaman ko dahil sa iyo.
At ngayon, narito ka, sa huling araw mo sa paaralan. Ito na ang huling tingin, ang huling ngiti.
Sana’y nalaman mong masaya ako sa tuwing nakikita kita, malungkot ako sa tuwing may guhit ng luha sa iyong mga pisngi.
Sana’y nasabi kong nasa iyong mga mata ang iyong nadarama, nasa maputla mong labi ang makakabuluhang salita, at nasa maganda mong mukha ang napakabuti mong kalooban.
At ano nga ba ako upang sabihin sa iyo ang mga ito? Isang manipis at babasaging bagay na nahulog ang loob sa iyo. Hanggang dito na lamang ako sa dingding na ito, habang ika’y magtutungo na sa ibang dako. Kailangan kong tanggapin na ganito lamang ako.
Sa isang salamin, sapat na ang ibigin ka.

2008-03-01T03:33:00.000-08:00

heto na naman ako pagkalipas ng tila walang hanggan.. bagaman ang isang kwentong narito ay hindi pa tapos magkukwento lang muna ako tungkol sa mga kaganapan nitong huling linggo..

simulan natin noong biyernes, pebrero 22 (prom)

masaya ba? ewan ko. siguro. hindi ko talaga masabi.
ganito kasi yan...
wala talaga akong balak magkaprom date. pero nung bago matapos yung araw ng turnover, may isang tao na gumugulo sa isip ko. hehe.

so dumating 'yung araw ng prom. grabe. ang daming pagbabago. mula sa sarili. kahit yata sa damdamin.
ewan.
kasi hindi ko maitatangging i was somehow affected by the little fact that i was able hold the MC's hand. sa tatlong taon na minahal ko 'yung tao, noon lang 'yun nangyari, tapos inutusan lang naman siyang gawin 'yun. haay, ang babaw nga siguro, pero it meant a lot to me.
hindi ko pa rin siya nakausap, o nakasayaw. ang saklap. hanggang doon na lang ang lahat.

tapos, eto na 'yung taong dahilan ng kalituhan. ganunpaman, may nililigawan na rin siya. nagkabati nga sila noong prom e. gusto ko pa naman siyang prom date. gusto ko siyang first and last dance. mas malala, bakit parang gusto ko na talaga siya?
sino man siya.. secret.. walang clue.. haha..

pero.. ano ba talaga? paano na ung MC na pinagbuhusan ko ng pagmamahal sa loob ng halos tatlong taon? hahayaan ko na lang bang mawala 'yung damdamin? upang mapalitan ng panibagong sakit na dulot ng kaibigang sampung buwan ko pa lang nakikilala?

baliw na nga siguro ako. haay...

anyway, masaya namang kasama 'yung mga kamag-aral at kaibigan ko. grabe ang burbank, hanggang sa sayawan ba naman ay nagkakaisa. grabe. mahal ko kayong lahat.

sabado hanggang lunes, pebrero 23-25

napakahabang weekend.. hindi ko pa rin lubos na maisip 'yung mga nangyari noong prom.

isip lang ng isip. kahit magsulat hindi ko magawa ng matino.

martes, pebrero 26

balik sa klase, balik sa magulong buhay. haha.

chem- hindi ko alam bakit hindi ko magawang makapagfocus sa subject na ito. hindi ko magawang makinig at makaintindi. ma'am de paula, pasensya na po talaga. susubukan kong mag-aral.

math- review ng nasa sahig. ok lang. may natutnan kahit papaano.

english- pasahan ng project. tapos 'yung quiz. 'yun lang. buit naman.

physics- ok.. wala na namang guro..

journalism- haay.. decision-making. sinong mananatili at sinong aalis. magpapatuloy sana ako, kung hindi dahil sa parlia, na uubos ng oras ko sa susunod na panuruang taon. sports editor na sana, hindi na lang basta staffer. next year, back to zero.. good luck.

pnoy- grabe. maraming salamat at wala siya.

lunch..

abr- challenging subject. kailangang pigilan ang sarili sa pagtulog. buti na lang sila krister, joyce at erchelle ang katabi ko. kahit papaano ay gising ako nang matapos ang period..

mapeh- preview ng FAT. as in.

trigo- wala ulit kaya,

tekray- mas maaga. claim and adjustment letter. okay..

whattaday..

miyerkules, pebrero 27

ikalabinlimang kaarawan ko. haha.
kaunti lang talaga ang nakaaalam. madalas nakalilimutan.
ayos lang.

unang araw ng FAT. english at pnoy. kailangan bang mag-aral?
class pic. ang tagal bago magsimula, ang bilis namang natapos.
tapos, wala ng gagawin.

kaya binalak kong muling tipunin ang voltes five.
pero bago 'yan, sinimulan na namin ang aming physics project. tapos may munting bagay na naganap.

dumating si sir victorio para kuhanin 'yung listahan ng mga nagwagi sa nakaraang prom. sabi ko isusunod ko na lang. tapos dumating 'yung MC. inutusan yata siya para sabihin sa akin 'yung mga pangalan. parang pagkatapos ng napakahabang panahon, nagkausap ulit kami. ang kaso, tungkol lang dun sa winners. pakiramdam ko naman napilitan lang talaga siyang gawin 'yun.
...
moment pa rin. hehe. ang babaw.

so yun.. malas lang talaga..
may case study kasi 'yung dalawa sa voltes five. tapos nadelay pa 'yung class pic ng linnae. tapos cancelled. tapos kailangang umuwi ng maaga ni xy.
pero masaya. kasi kahit sandali nakumpleto kami. ilang minuto rin yun. grabe.

kirstie, tasha, xyra at oliver, salamat talaga. mahal ko kayong lahat. sobra.

tapos 'yun.. natapos ang birthday ko. ayos na rin kasi may chocolate cake sa bahay namin pag-uwi.

huwebes, pebrero 28

test pa rin. chem, social at mapeh.

umuwi ako ng maaga. hindi ko na masyado maalala.

biyernes, pebrero 29

ang hirap nung geom. buti na lang at walang journ.

nagpunta ako kila JAEL para gawin ang p6 project. ang saya. kwentuhan. may bago silang nalaman. haha.
tapos kain sa tapsilugan. ang sarap dun ah, tapos mura pa..

tapos, habol sa ssg meeting. kapagod.
'yun. hindi na ako tatakbong president. mahabang kwento. magkaalaman na lang sa halalan.

nakalimutan ko na 'yung iba. pero ang haba ng linggong ito.

salamat sa pagbasa, hanggang sa muli.

2008-02-17T02:36:00.000-08:00

endless writing. kaya siguro kahit puro introduction na lang, sulat pa rin ng sulat.
endless writing. sige na nga. eto na.

(note: this was an attempt to write a simpler, lighter and shorter plot. i really can not determine if it's good or not. it's up to you guys. hope you enjoy it. please speak out on through the tagboard. thanks for reading.)

he wanted her to live her life.
but she would rather give up hers to be with him.
he chose to keep her love.
but she was ready to tell the world she loves him
a common story? not really.
EMBRACE.

Karla was rushing down the stairs to catch up for her next class. She had a meeting with the Art Club and kinda lost track of time. Her life was busy, being the club's president and a grade-conscius student. She had no time for anything else.
Anyway, it was time for her Physics class and she could not afford another negative one. Professor Sand never liked latecomers. She once came half an hour late and it cost her the score of her quiz.
Then, when she reached the hallway, somebody bumped into her from nowhere. Or she bumped into him. Perhaps they bumped into each other. Whatever.
Going back, when Karla looked up, she saw the face of Jude. He was Karla's classmate during the last schoolyear.
"So-sorry," Karla muttered.
"It's all right," Jude answered coldly.
"How are you?" she asked rather nervously.
"Just fine." He was about to go when Karla seized his hand.
"Jude," she tried to say firmly, but tears formed behind her eyes. "I missed you so much."
Oh, right.

This was what happewned about a year ago. This was when everything seemed so right.
"Hi," Karla greeted as she approached Jude. "I'm Karla, the Art Club's secretary. I heard you can paint, perhaps you can join us. You're Jude, right?"
"Yeah, I'm Jude," he answered. "But i don't think I would koin your club."
"Why not?"
"I-I just don't think i can--"
"Please," Karla said childishly.
Since forever, Karla liked to join school organizations and activities. She simply loved doing everything. Even more, she was still able to excel in her academics. The best part of it is that even though she had worked all day, there would always be a smile on her face.
Jude, on the other hand, was a very quiet guy. He was a painter and he would rather paint his thoughts than tell them to a living soul. Though Jude was a really nice guy inside, his silent personality had given a wuite intimidating impression to people.
Probably, it was Karla's cheerful personality that made her friends with the wuiet Jude. She was even able to cinvince Jude in joining the Art Club. The club helped a lot in their friendship. Through art, they were able to discover a lot about each other. Even better, Jude finally learned how to share things about his life and Karla, found something much more important that her school activities.

"Lunch," said Jude after the bell rang.
"I have a meeting with Ms. Carter," Karla replied. "I'm sorry."
"Excuse me," said a voice from behind. When Karla turned around she saw Luther, a friend from the higher year. "I was just wondering," he continued. "Are you free thid friday?"
"For what?" Karla asked.
"Have some tea or go to the movies. My treat."
"I wish I cold come," she said. "but we have an exhibit this Friday. I'm really sorry."
"oh," Luther said, disappointed. "Perhaps some other time?"
"Of course."
Luther bid goodbye and went away. Jude frowned.
"He was the sixth guy who asked you out on Friday."
"No, he was the seventh."
"So, are you enjoying this?"
"Not really," Karla smiled. "I'm glad we have the exhibit htis Friday."
"He even asked you as if i wasn't standing here," muttered Jude.
Karla laughed.
"I need to be going now, Jude."
"Which of them is your choice?" he demanded.
"None of them," she replied as she walked away. "You demand like your my boyfriend," she added.
Jude smiled as she went out of sight. So did Karla when she thought of what she had just said.

Friday came with a lot of surprises. A national artist paid a visit to the school to see the exhibit. Jude's painting was the crowd's favorite. After more than six hours, the exhibit ended with a success. The Art Club had a celebration and everybody was happy. After a min-party, Jude and Karla were left in the club office.
"I love this day," said Karla happily.
"So do I," replied Jude, smiling. "Anyway, what are your dating plans next wek?"
"Why do you ask?"
"I-I just--"
"Question," Karla said as she took hold of Jude's hands. "How does this feel?"
Jude frowned. Karla let go.
"Just kidding," said Jude as he laughed.
"Whatever."
"Do you want to go out with me?" He asked.
"What?"
"I just asked you if you would want to go out on a date with me."
"Oh," Karla said.
"Yeah. And your hands felt soft and warm, anyway."
"So, what do you mean?"
"Ms.," he said slowly. "I like you a lot and i want to go out on a date with you. And I'm hoping you will go if like me, too."
"Okay," Karla muttered. " I will."

Presently, Karla stood in the hallway, trying to bring the past back.
"I've told you," Jude spoke, his eyes trying to avoid Karla's. "Just live your life."
"How could I?" tears started to roll down her cheeks. "Without you, how?"
"It was alot easier without me, I know."
"No, it wasn't," Karla said, holding his hand tighter.
"Do the things that you want. Don't think about me. I know you have alot of things on your mind."
"That was such a sweet thing," Karla said, half-laughing.
Jude frowned.
"Oh, come on. Don't be stupid."
"We can go on without each--"
She threw her arms around him.
"Mister," Karla said. "Let me live this life with you, huh?"
"But--"
"You told me you like me. Stop being stupid."
"I'm sorry," Jude muttered. "I'm not stupid, I was just--"
Karla laughed again.
"I know your not."
As she looked at her watch, Karla remembered something.
"Physics."
"What?" asked Jude.
"I'm so late."
"Go on, hurry."
"Everything is fine again, isn't it?"
"It is."
"Thanks goodness. I really need to go. See youlater."
"See you."
Jude laughed as Karla hurried away.
"Love you," he said, loud enough fo rKarla to hear.
"Love you, too," she replied cheerfully.
Karla reached Physics and found out that Professor Sand was not around. She laughed. She would still have time for the newswriter's conference later. Maybe have lunch with Jude.

2008-02-14T05:15:00.000-08:00

Sulat lang. Ilang beses ko nang sinabi ito sa sarili ko. Ganunpaman, walang panahon. O marahil ay hindi ko lamang nagagamit ang pagkakataon. Gusto kong magsulat. Hindi ko lang alam kung bakit kung kailan hawak ko na ang lapis at nakabukas na ang notebook, hindi ako makapagsulat.

Sulat lang. Sobrang dami ng gagawin. Napakaraming abala. Subalit hindi iyon sapat na dahilan. Walang katanggap-tanggap na rason ang magpapaliwanag kung bakit hindi ako makapagsulat. Kasi gusto kong magsulat. Gustung-gusto ko.

Sulat lang. Kung tutuusin, libu-libong istorya, libu-libong ideya, at libu-libong bagay ang nasa isip ko ngayon. Gusto ko silang isulat lahat. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko magawa. Kahit pa gusto kong magsulat.

Sulat lang. Madaming oras na ang nasayang. Ilang kwento at kaisipan na ang nakawala. Hindi ko man magawang magsulat, hindi ko rin magawang huminto. Dahil gusto kong magsulat.

Sulat lang. Siguro nga kahit walang oras, kahit subukan kong tumigil sa pagsusulat, sa huli'y wala akong magagawa kundi sumulat. Kasi gusto ko.

super

2008-02-04T05:24:00.000-08:00

Matagal-tagal din akong hindi nagpost. Super kulang sa oras. Super daming ginagawa. Super baba ng grades. Super pagod na.

Naisip ko ngayon-ngayon lang kung bakit hindi ko magawang magpost kahit isang paragraph everytime online ako. Siguro ayaw ko rin. Siguro takot lang ako- takot na magising sa katotohanan. 'Pag sinulat ko kasi ang isang bahagi ng buhay ko, patunay lang 'yun na nangyari nga sya, at hindi na mababago.
Siguro nga wala nang saysay ang buhay ko. Ano naman? Buhay pa rin ako. Hindi naman ako ganun katanga para isiping magpakamatay.
Anyway, since buhay pa ako, tuloy lang sa pagsulat. Endless writing nga e. Hindi nga siguro tula, istorya, sanaysay, o akdang may kabuluhan. Hanggang kaya pa ng kamay, isip, puso, at kaluluwa ko, susulat ako.
Bata pa naman ako. Mahaba-haba pa ang itatagal ko sa mundo. Sa ngayon, Sulat lang.
abangan niyo na lang :D

writer ako!

2007-12-03T03:59:00.000-08:00

Hindi ko alam ang isusulat kaya ito na lang ang sinulat ko.
Writer ako. Mahilig akong magsulat. Kung anu-ano ang sinusulat ko. Minsan may sense. Madalas wala. Parang ang paragaph na ito.
Madalas wala akong magawa. Kaya nagsusulat na lang ako. Malakas din akong mag-senti. Kaya nagsusulat na lang ako.
Hindi ko na matandaan kung paano ako nagsimulang magsulat. Nagulat na lang ako nang nakita ko ang sarili kong nagsusulat.
Nagtataka ako kung bakit ang lakas ng loob kong magsulat at ipabasa ang sulat ko sa iba. Minsan kasi hindi ko rin maintindihan ang sulat ko.
Kapag nagsusulat ako, gusto ko tahimik. Hindi ko kayang magsulat 'pag maraming tao sa paligid.
Nagsusulat ako kapag may ballpen, lapis, pambura, at kahit anong masusulatan na pwedeng gamitin.
Naniniwala akong hindi lang basta hobby ang pagsusulat. Totoong wala kang kikitain kung hindi ka kasinggaling nina Rowling, Brown, Grisham at King magsulat. Pero hindi kumpleto ang buhay ko kapag hindi ako nagsulat. Pramis!

masaya ako...

2007-11-21T04:19:00.000-08:00

sana totoo na lahat ng ito.. :D
ang sarap ng pakiramdam..
haha

hindi ko alam...

2007-11-18T00:44:00.000-08:00

hindi ko alam.
habang kumakapit ang mga salitang ito sa papel, hindi ko alam ang dapat maramdaman. tila wala na ang tunay na kaligayahan. siguro nga, tumatawa ako, ngumingiti, ngunit lahat ay panandalianlamang- at 'pag sinabi kong panandalian, sa kisap mata lamang ay naglalaho na.
hindi ko alam.
sa bawat sandali, labis na kalungkutan ang nadarama. wala akong makapitan. patuloy lang ang paglubog ko sa dagat ng pagkalumbay. kaunti na lang ay malulunod na ako at tuluyang masisira ang aking buhay.
hindi ko alam.
pakiramdam ko, wala nang makapapansin sa aking paglaho. wala nang tutulong. wala nang sasagip. naubos na ang hangin sa aking dibdib. nauubos na ang lakas upang lumaban. palubog na ang araw at ilang sandali na lang ay tuluyan nang magdidilim ang paligid.
hindi ko alam.
labis akong nahihiya. sa aking mga kaibigan, sa aking pamilya, at sa Kaniya. alam kong nariyan silang lahat upang isalba ang pagod ko nang katauhan. ganunpaman, hindi sapat ang ideya upang mapawi ang lahat ng kalungkutan. naubos na ang inspirasyon. namatay na ang pag-asa.
hindi ko alam.
kahit pala tuwa ay nauubos. nais kong sumigaw subalit lalamunan ko'y pagod na. matagal na ring tunigil ang pagluha, sapagkat natuyo na ang aking mga mata.
hindi ko alam.
wala nang nagtutulak upang ako'y magpatuloy pa. wala na ang inspirasyon. wala na ang tuwa.
hindi ko alam.
tanging lapis at papel na lamang bumabawas sa lungkot. kahit paano'y naiibasan ang sakit.
hindi ko alam.
manhid na yata ang buo kong pagkatao.
hindi ko alam.
tuluyan na bang namatay ang pag-asa?
hindi ko alam.
tuloy pa ba ang pagsulat?
hindi ko alam.
hindi ko alam.
hindi ko alam.

2007-11-12T04:49:00.000-08:00

haha.. sa totoo lang.. isang blog ang nagbigay ng labis na kalungkutan sa akin.. ngayon ay may blog na rin ako.. pero hindi ko ito gagamitin upang masaktan ang ibang tao.. basta susulat lang ako.. susulat ng susulat.. hanggang hindi nauubos ang laman ng isipan ko.. hindi kaalaman, kung hindi kwento, tanong at ideya.. abangan.. :D